Książka, którą już dawno chciałam przeczytać, zachęcona kilkoma recenzjami z Kolorowego wyzwania. W końcu ją mam dzięki temu, że wydano wznowienie :)

Wiedziałam mniej więcej czego się spodziewać, wiedziałam, że dla mnie będzie to sentymentalna podróż do lat dziecięcych, ale nie przypuszczałam, że odbiorę ją tak osobiście.

Trzy przyjaciółki od szkolnych lat - Beata, Karolina i Gosia spotykają się od czasu do czasu utrzymując raczej dość luźne stosunki. Sytuacja lekko się zmienia, gdy z Beatą kontaktuje się siostra ich czwartej przyjaciółki Anety. Aneta popełniła samobójstwo w ósmej klasie podstawówki, ale czy to na pewno było samobójstwo? Oskarżenia siostry Anety zmuszają dziewczyny do częstszych kontaktów oraz do powrotu do lat szkolnych w celu prześledzenia wydarzeń, które doprowadziły do tragedii.

Trzeba przyznać, że rozdziały dotyczące tego właśnie powrotu są świetnie napisane. Doskonale zostały odtworzone relacje koleżeńskie, potrzeba akceptacji, lęk przed innością, nietolerancją, te delikatne, kruche emocje nastolatków, które z równą łatwością balansują raz w stronę dobra, raz w stronę wielkiego okrucieństwa. Widać, że choć czasy się zmieniają, to w tych kwestiach wciąż jest tak samo i wcale nie jest tak, że ta "dzisiejsza młodzież" jest jakaś "straszniejsza". Faktem jest, co widać również dzięki książce, że na naszych oczach, oczach dzisiejszych trzydziestokilkulatków, dokonała się prawdziwa rewolucja w obyczajowości i związanych z nią tematach tabu, o których dziś już mówi się głośno najzwyczajniej w świecie.

Dla mnie, młodszej o trzy lata od głównych bohaterek, było to również wielkie przeżycie emocjonalno-sentymentalne. Wracały wspomnienia, i te fajne, i te, które niekoniecznie chciałam wywoływać po prostu trafiając na słowa, które wzbudzały skojarzenia. Niezłym "patentem" było też umieszczenie tytułów piosenek sprzed lat na początku każdego rozdziału z lat 80-tych. Ile wspomnień - szkolnych dyskotek, piątkowego słuchania Marka Niedźwiedzkiego, nagrywania piosenek w telewizora na "Kasprzaka" :)